Literatura renesansu dostrzega spore różnice
Literatura renesansu dostrzega spore różnice w postrzeganiu świata i człowieka w porównaniu z epoką poprzednią, czyli średniowieczem. Tematykę, dotyczącą ulotności życia ludzkiego można dostrzec we fraszce Jana Kochanowskiego „O żywocie ludzkim”, jeden z jej wersów mówi:”...nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy...”. Życie ludzkie jest więc nietrwałe, wiąże się z ciągłą zmianą, przemijaniem.
Jan Kochanowski był wierny zasadzie humanistów: „Nic, co ludzkie nie jest mi obce” – co przejawia się w jego twórczości. Poeta popierał szczęśliwe życie na łonie natury. Widać to w utworze pt. „Pieśń świętojańska o sobótce”. Już w pierwszym wersecie zachwala wieś, słowami: „Wsi spokojna, wsi wesoła”. Pokazuje radość z rodzinnej pracy, pomaganiu sobie nawzajem, wspólnego odpoczynku po pracowitym dniu, która towarzyszyła autorowi w spędzaniu czasu w Czarnolesie. Określenie renesansowego humanisty najbardziej pasuje do Jana Kochanowskiego. Ten renesansowy poeta otrzymał wszechstronne wykształcenie. Studiował w Akademii Krakowskiej, w Królewcu a także w Padwie. Dogłębnie zgłębił tajniki epoki klasycznej. Znał jej literaturę i filozofię, poznał języki klasyczne - łacinę, grekę, hebrajski. Zgodnie z założeniami całej epoki, odwołującej się do antyku, także Kochanowski sięgał do tej epoki. Czerpał z niej nie tylko motywy (np. wojny trojańskiej, Fortuny, Muz, itp.) ale także wracał do gatunków uprawianych w tej epoce. Jego fraszki, pieśni, dramaty i elegie, by wymienić tylko niektóre gatunki, tworzone były zgodnie z antycznymi wyznacznikami. Dostrzec można co prawda pewne odstępstwa od tej reguły (np. łamanie zasady decorum w trenach), lecz zasadniczo poeta pozostał wierny klasycystycznemu ujęciu tych gatunków. Swą wszechstronną wiedzę wykorzystuje do przedstawiania swych filozoficznych poglądów, typowych dla tej epoki. Wielbi on bowiem człowieka, głosi także wartość postawy stoickiej i epikureistycznej. Uważa świat za jedną wielką harmonię, podkreślając jednocześnie wielką wartość natury i wsi. O Janie Kochanowskim możemy powiedzieć, że to typowy poeta doctus. Był wszechstronnie wykształcony. Władał trzema językami: łaciną, greką i hebrajskim. Wszystko to umożliwiało mu poznawanie dzieł literackich w języku autora. Dzięki temu mógł dokładnie ukształtować swój światopogląd. Poza tym wykorzystując niebywały talent przedstawiał swą filozofię w pieśniach, fraszkach czy trenach. W jego utworach możemy znaleźć wzorce zachowań ludzkich wobec Boga, rady dotyczące codziennego życia, jak i postępowanie człowieka, dotkniętego przez śmierć. W jego dorobku twórczym znajdują się m.in.: treny napisane po śmierci ukochanej córki, zabawne i lekkie fraszki, przekład psalmów "Psałterz Dawidów" a także wiele rożnych pieśni. Te ostatnie to najstarszy i najbardziej powszechny gatunek liryczny związany genetycznie z muzyka, ale juz w starożytności ukształtował się jako samodzielna forma literacka. W takiej postaci pieśń pojawia się w twórczości Horacego, który nadal swym utworom tytuł "Carmina". Do tej tradycji nawiązał później właśnie Jan Kochanowski.
Jan Kochanowski był wierny zasadzie humanistów: „Nic, co ludzkie nie jest mi obce” – co przejawia się w jego twórczości. Poeta popierał szczęśliwe życie na łonie natury. Widać to w utworze pt. „Pieśń świętojańska o sobótce”. Już w pierwszym wersecie zachwala wieś, słowami: „Wsi spokojna, wsi wesoła”. Pokazuje radość z rodzinnej pracy, pomaganiu sobie nawzajem, wspólnego odpoczynku po pracowitym dniu, która towarzyszyła autorowi w spędzaniu czasu w Czarnolesie. Określenie renesansowego humanisty najbardziej pasuje do Jana Kochanowskiego. Ten renesansowy poeta otrzymał wszechstronne wykształcenie. Studiował w Akademii Krakowskiej, w Królewcu a także w Padwie. Dogłębnie zgłębił tajniki epoki klasycznej. Znał jej literaturę i filozofię, poznał języki klasyczne - łacinę, grekę, hebrajski. Zgodnie z założeniami całej epoki, odwołującej się do antyku, także Kochanowski sięgał do tej epoki. Czerpał z niej nie tylko motywy (np. wojny trojańskiej, Fortuny, Muz, itp.) ale także wracał do gatunków uprawianych w tej epoce. Jego fraszki, pieśni, dramaty i elegie, by wymienić tylko niektóre gatunki, tworzone były zgodnie z antycznymi wyznacznikami. Dostrzec można co prawda pewne odstępstwa od tej reguły (np. łamanie zasady decorum w trenach), lecz zasadniczo poeta pozostał wierny klasycystycznemu ujęciu tych gatunków. Swą wszechstronną wiedzę wykorzystuje do przedstawiania swych filozoficznych poglądów, typowych dla tej epoki. Wielbi on bowiem człowieka, głosi także wartość postawy stoickiej i epikureistycznej. Uważa świat za jedną wielką harmonię, podkreślając jednocześnie wielką wartość natury i wsi. O Janie Kochanowskim możemy powiedzieć, że to typowy poeta doctus. Był wszechstronnie wykształcony. Władał trzema językami: łaciną, greką i hebrajskim. Wszystko to umożliwiało mu poznawanie dzieł literackich w języku autora. Dzięki temu mógł dokładnie ukształtować swój światopogląd. Poza tym wykorzystując niebywały talent przedstawiał swą filozofię w pieśniach, fraszkach czy trenach. W jego utworach możemy znaleźć wzorce zachowań ludzkich wobec Boga, rady dotyczące codziennego życia, jak i postępowanie człowieka, dotkniętego przez śmierć. W jego dorobku twórczym znajdują się m.in.: treny napisane po śmierci ukochanej córki, zabawne i lekkie fraszki, przekład psalmów "Psałterz Dawidów" a także wiele rożnych pieśni. Te ostatnie to najstarszy i najbardziej powszechny gatunek liryczny związany genetycznie z muzyka, ale juz w starożytności ukształtował się jako samodzielna forma literacka. W takiej postaci pieśń pojawia się w twórczości Horacego, który nadal swym utworom tytuł "Carmina". Do tej tradycji nawiązał później właśnie Jan Kochanowski.