William Szekspir
William Szekspir
Czołowym dramaturgiem reprezentującym literaturę renesansu jest William Szekspir.
W 1590 roku działały w Londynie trzy sceny publiczne. Na szczycie budynku pojawiała się biała chorągiew, która była zapowiedzią komedii, natomiast czarna oznaczała tragedię. W 1599 roku powstał nowy teatr w dzielnicy Soutwark- "The Globe". Z teatrem "The Globe" związany był Szekspir, wystawiał tu swoje sztuki, zawód aktora również nie był mu obcy. Najprawdopodobniej prapremierowym przedstawieniem było dzieło pisarza "Henryk VIII" lub "Juliusz Cezar". Teatr mógł pomieścić dwa tysiące widzów. W 1613 roku spłonął na skutek pożaru, w trakcie wystawiania sztuki "Henryk VIII". Kilka lat później został odbudowany, a w 1644 roku rozebrany. W 1966 roku odbudowano go ostatecznie, dziś znajduje się tam muzeum i wystawiane są sztuki teatralne.
Jednym z najważniejszych dramatow Szekspira jest „Makbet”.Makbet jest krewnym króla, jak i również wasalem i przyjacielem. Był honorowym rycerzem, godnym do naśladowania. Został mianowany przez Dukana tanem Kawdoru, gdyż był to rycerz mężny, który walczył w obronie swojego kraju. W głębi duszy jest to człowiek niezdecydowany. Można to stwierdzić tym, iż napisał list do swej małżonki. W jego treści zawarta jest wróżba czarownic, która mówiła, że będzie on królem. Lady Makbet była osobą żądną władzy, dlatego też namawiała Makbeta do zabicia Dunkana. Obiecywała mu, że będzie miał piękne życie jako król i człowiek oraz, że niczego mu nie będzie brakować. Wsłuchując się w słowa małżonki stwierdza, iż chciałby być władcą, lecz docenia rządy Dunkana. Uważa go za bardzo dobrego króla, którego nie można zastąpić. Uległość Makbeta do swej żony, przyczynia się do mordu władcy. Po tym zdarzeniu dręczą go wyrzuty sumienia. Staję się osoba bezwzględną. Traci kontrolę nad swoimi czynami. Zaślepia go dążenie do uzyskania jak największej władzy, co powoduje u niego utratę poczucia sensu życia.
Gdyby nie stanowczość żony prawdopodobnie Makbet nie zamordowałby króla. Po zabójstwie dręczyły go potworne wyrzuty sumienia. Tu leży właśnie przyczyna tragizmu naszego bohatera, jedna zbrodnia pociągnęła za sobą następne. Zabijał wszystkich którzy mogli wyjawić tą tajemnicę lub stanąć na drodze władzy.
Wynajęci przez niego mordercy zabili jego przyjaciela Banko , gdyż znał on przepowiednię , i łatwo mógł odgadnąć kto stoi za zabójstwem króla. Po drugiej przepowiedni czarownic Makbet już całkowicie nie panuję nad swoimi myślami, czynami. Sterowanie Makbetem przez czarownice i Lady Makbet przyczyniło się do jego ostatecznej zguby. Jej namowa spowodowała u niej wyrzuty sumienia, pchnęła ją do samobójstwa.
Twórczość Szekspira odegrała ogromną rolę w kształtowaniu i tworzeniu się teatru w całej Europie nie tylko w Anglii. Krytycy różnie oceniali jego sztuki, współcześni przyjmowali je entuzjastycznie, później zarzucano im łamanie klasycznych zasad i prostactwo. Wiek XIX przywrócił mu pochlebne opinie, stał się bowiem wzorem dla romantycznych twórców. Dobra passa dramatów Szekspira trwa nadal. Odnajdujemy je w dzisiejszym repertuarze teatralnym.
Czołowym dramaturgiem reprezentującym literaturę renesansu jest William Szekspir.
W 1590 roku działały w Londynie trzy sceny publiczne. Na szczycie budynku pojawiała się biała chorągiew, która była zapowiedzią komedii, natomiast czarna oznaczała tragedię. W 1599 roku powstał nowy teatr w dzielnicy Soutwark- "The Globe". Z teatrem "The Globe" związany był Szekspir, wystawiał tu swoje sztuki, zawód aktora również nie był mu obcy. Najprawdopodobniej prapremierowym przedstawieniem było dzieło pisarza "Henryk VIII" lub "Juliusz Cezar". Teatr mógł pomieścić dwa tysiące widzów. W 1613 roku spłonął na skutek pożaru, w trakcie wystawiania sztuki "Henryk VIII". Kilka lat później został odbudowany, a w 1644 roku rozebrany. W 1966 roku odbudowano go ostatecznie, dziś znajduje się tam muzeum i wystawiane są sztuki teatralne.
Jednym z najważniejszych dramatow Szekspira jest „Makbet”.Makbet jest krewnym króla, jak i również wasalem i przyjacielem. Był honorowym rycerzem, godnym do naśladowania. Został mianowany przez Dukana tanem Kawdoru, gdyż był to rycerz mężny, który walczył w obronie swojego kraju. W głębi duszy jest to człowiek niezdecydowany. Można to stwierdzić tym, iż napisał list do swej małżonki. W jego treści zawarta jest wróżba czarownic, która mówiła, że będzie on królem. Lady Makbet była osobą żądną władzy, dlatego też namawiała Makbeta do zabicia Dunkana. Obiecywała mu, że będzie miał piękne życie jako król i człowiek oraz, że niczego mu nie będzie brakować. Wsłuchując się w słowa małżonki stwierdza, iż chciałby być władcą, lecz docenia rządy Dunkana. Uważa go za bardzo dobrego króla, którego nie można zastąpić. Uległość Makbeta do swej żony, przyczynia się do mordu władcy. Po tym zdarzeniu dręczą go wyrzuty sumienia. Staję się osoba bezwzględną. Traci kontrolę nad swoimi czynami. Zaślepia go dążenie do uzyskania jak największej władzy, co powoduje u niego utratę poczucia sensu życia.
Gdyby nie stanowczość żony prawdopodobnie Makbet nie zamordowałby króla. Po zabójstwie dręczyły go potworne wyrzuty sumienia. Tu leży właśnie przyczyna tragizmu naszego bohatera, jedna zbrodnia pociągnęła za sobą następne. Zabijał wszystkich którzy mogli wyjawić tą tajemnicę lub stanąć na drodze władzy.
Wynajęci przez niego mordercy zabili jego przyjaciela Banko , gdyż znał on przepowiednię , i łatwo mógł odgadnąć kto stoi za zabójstwem króla. Po drugiej przepowiedni czarownic Makbet już całkowicie nie panuję nad swoimi myślami, czynami. Sterowanie Makbetem przez czarownice i Lady Makbet przyczyniło się do jego ostatecznej zguby. Jej namowa spowodowała u niej wyrzuty sumienia, pchnęła ją do samobójstwa.
Twórczość Szekspira odegrała ogromną rolę w kształtowaniu i tworzeniu się teatru w całej Europie nie tylko w Anglii. Krytycy różnie oceniali jego sztuki, współcześni przyjmowali je entuzjastycznie, później zarzucano im łamanie klasycznych zasad i prostactwo. Wiek XIX przywrócił mu pochlebne opinie, stał się bowiem wzorem dla romantycznych twórców. Dobra passa dramatów Szekspira trwa nadal. Odnajdujemy je w dzisiejszym repertuarze teatralnym.