Dramat reprezentowany jest przez elżbietańską tragedię

Dramat reprezentowany jest przez elżbietańską tragedię, a przede wszystkim przez twórczość Williama Szekspira, twórcy „Hamleta”, „Romea i Julii”, „Makbeta”, „Snu nocy letniej”, ”Otella”, „Burzy” i wielu innych. Twórcą włoskim jest Lodovico Ariosto (autor poematu „Orland Szalony”- renesansowy wariant opowieści rycerskiej).
Humanizm renesansowy nawiązywał do epikureizmu i jego ideałów życia w spokoju i szczęściu, w specyficznej hierarchii przyjemności. Kierował on uwagę humanistów na świat jako wspaniałe dzieło Boga. Nieco później zainteresowano się stoicyzmem, który nakazywał życiową obojętność mędrca na kaprysy i zwroty fortuny.
Literatura renesansowa nie stworzyła osobowych ideałów, w jakie obfituje literatura średniowiecza. Natomiast to literatura towarzyszyła człowiekowi w życiu, ukazywała różne modele zgodne z duchem czasu, często miała charakter dydaktyczny, nie szczędziła prawd. Główne hasła towarzyszące literaturze renesansu to: "Jestem człowiekiem i nic co ludzkie nie jest mi obce" Terencjusza, "Carpe diem" Horacego czy "Człowiek nie urodził się dla siebie" Modrzewskiego. Renesansowa literatura wiąże się z szybkim rozwojem miast, rzemiosła i wytwórczości. Bogaci mieszczanie pragnęli żyć w pięknym otoczeniu - zaczęli stawiać wspaniałe rezydencje, zamawiać u artystów dzieła sztuki. Pragnęli korzystać z przyjemności, jakie niesie życie. Zmieniło się również nastawienie do Boga i religii. Ludzie renesansu odrzucili średniowieczny obraz Stwórcy nader surowego, karzącego za każde potknięcie. Teraz Bóg jawił się jako przyjazny, kochający ludzi i wybaczający ojciec, który stworzył zachwycająco piękny świat (Hymn Kochanowskiego "Czego chcesz od nas panie").
W Renesansie miłość święci triumfy - wiąże się to z humanizacją życia i ideologią: współistnienie wartości duchowych i cielesnych. Powstają idealni kochankowie: Beatrycze Dantego i Laura Petrarki. Sonety do Beatrycze Dantego, ona oprowadza go po raju w "Boskiej komedii". Petrarka pisał też sonety, nie wiadomo kim dokładnie była Laura. Petrarka stworzył w sonetach literacki portret ukochanej i wyraził w poetyckim przekazie uczucia do niej. Analiza doznań miłosnych, dzieje miłości to esencja poezji Petrarki - jest własnym psychoanalitykiem, analizuje własne uczucia.
Skupienie uwagi na sprawach doczesnych: gospodarczych, społecznych i cywilizacyjnych, a przy tym wzrost międzyludzkiej komunikacji we wszelkich dziedzinach życia wpłynęło na wzrost zainteresowania jego świeckimi stronami i osłabieniu dawnego nastawienia teocentrycznego. Szybko rosnąca potęga wielu państw (w tym także Polski Jagiellonów) zadecydowała o wzmocnieniu władzy świeckiej, wzmogła poczucie własnej wartości i odrębności narodowej. Stąd właśnie bierze się taka dbałość o własny język, pęd do nauki i kształcenia się oraz chęć zamanifestowania własnych możliwości we wszystkich dziedzinach życia.
Renesans to ogromne bogactwo nowych prądów umysłowych i religijnych, z których zdecydowanie najważniejsze są humanizm i reformacja.