Włochy
Krajem, w którym miał miejsce przełom kulturalny zwany renesansem były Włochy.
Był to przełom niosący nowe prądy i ideały, była to nowa epoka w życiu kulturalnym. Z języka francuskiego renessainse znaczy odrodzenie. Renesans w sztuce to okres rozwoju kultury europejskiej od schyłku średniowiecza do początków doby nowożytnej, obejmujący XV i XVI w. - we Włoszech od XIV w. Charakteryzowały go m.in.: fascynacja antykiem, odrodzenie nauki, humanizm, zeświecczenie życia społecznego, ponadto indywidualizm i docenienie roli artysty w kształtowaniu kultury.
Ważną rolę w powrocie do studiów nad kulturą antyczną odegrały kontakty z Bizancjum, które było jednym z głównych spadkobierców starożytności, szczególnie antyku greckiego. Jednak przed dość długi okres czasu kontakty Bizancjum z Europą Zachodnią były dość słabe, co sprawiło że zainteresowanie kulturą starożytnej Grecji było dość słabe. Z biegiem czasu sytuacja się zmieniła, bowiem od początku XV wieku zaczęły się wizyty uczonych bizantyjskich we Włoszech, a włoskich w Bizancjum. Celem wizyt było m. in. poszukiwanie rękopisów greckich i rzymskich. Dzięki tym wizytom wzrosło we Włoszech zainteresowanie grecką literaturą i kulturą antyczną.
Prądem umysłowym ściśle związanym z epoką renesansu był humanizm, który wyrażał głębokie zainteresowanie człowiekiem, jego życiem doczesnym, indywidualnością, organizacją życia.
Humanizm zaczął się rozwijać we Włoszech od końca XIII wieku, a jego szczególny rozwój miał miejsce w wieku XV i częściowo także XVI, przy czym od końca XV wieku stał się zjawiskiem o zasięgu europejskim.
Nową koncepcję człowieka, stworzyli w ciągu wieku XV i XVI nie tylko humanistyczni filozofowie i naukowcy ale również artyści Odrodzenia. Odkrycie istoty człowieka i umieszczenie go w centrum zainteresowań stanowi meritum całej kultury renesansu. Idei renesansu człowieka służyły bardzo dobrze sztuki plastyczne, których zasięg oddziaływania był znacznie większy niż dzieł filozoficznych. Chęć poznania istoty człowieka była widoczna zarówno w twórczości Mikołaja z Kuzy, Erazma z Rotterdamu, Thomasa More'a, jak i Rafaela Santi, Albrechta Durera, Michała Anioła czy Tycjana.
Jedną z najciekawszych renesansowych koncepcji człowieka stworzył Leonardo da Vinci, który uważał, że człowiek może osiągnąć wielkość w zamian za trud, wysiłek i pracę twórczą, a potęgę człowieka widział przede wszystkim w technice, dzięki której człowiek potrafi wykorzystać dla swych celów siły natury i w sztuce, która tworzy nowe wartości i uwiecznia piękno świata.
Innym aspektom filozofii człowieka - zagadnieniom społecznym poświęcili swą twórczość Niccolo Machiavelli i Thomas More. Przedmiotem ich rozważań stał się człowiek żyjący w społeczeństwie.
Jednym z najwybitniejszych myślicieli humanizmu był także Erazm z Rotterdamu. Był on w swej epoce jednym z największych znawców starożytności. Poruszał problemy człowieka-chrześcijanina, jego miejsca w społeczeństwie chrześcijańskim, stosunku do Kościoła.
Był to przełom niosący nowe prądy i ideały, była to nowa epoka w życiu kulturalnym. Z języka francuskiego renessainse znaczy odrodzenie. Renesans w sztuce to okres rozwoju kultury europejskiej od schyłku średniowiecza do początków doby nowożytnej, obejmujący XV i XVI w. - we Włoszech od XIV w. Charakteryzowały go m.in.: fascynacja antykiem, odrodzenie nauki, humanizm, zeświecczenie życia społecznego, ponadto indywidualizm i docenienie roli artysty w kształtowaniu kultury.
Ważną rolę w powrocie do studiów nad kulturą antyczną odegrały kontakty z Bizancjum, które było jednym z głównych spadkobierców starożytności, szczególnie antyku greckiego. Jednak przed dość długi okres czasu kontakty Bizancjum z Europą Zachodnią były dość słabe, co sprawiło że zainteresowanie kulturą starożytnej Grecji było dość słabe. Z biegiem czasu sytuacja się zmieniła, bowiem od początku XV wieku zaczęły się wizyty uczonych bizantyjskich we Włoszech, a włoskich w Bizancjum. Celem wizyt było m. in. poszukiwanie rękopisów greckich i rzymskich. Dzięki tym wizytom wzrosło we Włoszech zainteresowanie grecką literaturą i kulturą antyczną.
Prądem umysłowym ściśle związanym z epoką renesansu był humanizm, który wyrażał głębokie zainteresowanie człowiekiem, jego życiem doczesnym, indywidualnością, organizacją życia.
Humanizm zaczął się rozwijać we Włoszech od końca XIII wieku, a jego szczególny rozwój miał miejsce w wieku XV i częściowo także XVI, przy czym od końca XV wieku stał się zjawiskiem o zasięgu europejskim.
Nową koncepcję człowieka, stworzyli w ciągu wieku XV i XVI nie tylko humanistyczni filozofowie i naukowcy ale również artyści Odrodzenia. Odkrycie istoty człowieka i umieszczenie go w centrum zainteresowań stanowi meritum całej kultury renesansu. Idei renesansu człowieka służyły bardzo dobrze sztuki plastyczne, których zasięg oddziaływania był znacznie większy niż dzieł filozoficznych. Chęć poznania istoty człowieka była widoczna zarówno w twórczości Mikołaja z Kuzy, Erazma z Rotterdamu, Thomasa More'a, jak i Rafaela Santi, Albrechta Durera, Michała Anioła czy Tycjana.
Jedną z najciekawszych renesansowych koncepcji człowieka stworzył Leonardo da Vinci, który uważał, że człowiek może osiągnąć wielkość w zamian za trud, wysiłek i pracę twórczą, a potęgę człowieka widział przede wszystkim w technice, dzięki której człowiek potrafi wykorzystać dla swych celów siły natury i w sztuce, która tworzy nowe wartości i uwiecznia piękno świata.
Innym aspektom filozofii człowieka - zagadnieniom społecznym poświęcili swą twórczość Niccolo Machiavelli i Thomas More. Przedmiotem ich rozważań stał się człowiek żyjący w społeczeństwie.
Jednym z najwybitniejszych myślicieli humanizmu był także Erazm z Rotterdamu. Był on w swej epoce jednym z największych znawców starożytności. Poruszał problemy człowieka-chrześcijanina, jego miejsca w społeczeństwie chrześcijańskim, stosunku do Kościoła.