Literatura renesansu zaczęła rozwijać się we Włoszech
Literatura renesansu zaczęła rozwijać się we Włoszech. Kolebką renesansu były Włochy. „Boska komedia” Dantego była pomostem pomiędzy średniowieczem a renesansem, bo było to pierwsze dzieło włoskie napisane w języku narodowym. Literatura nawiązywała do wzorców antycznych – głównie tematy mitologiczne.
Inna nazwa epoki to odrodzenie (renesans) - z fran. Renaissance. jako nazwy epoki użyto tego terminu dopiero w XVIII wieku we Francji - początkowo dla określenia zapożyczeń i wzorów włoskich w sztuce francuskiej. Jako termin historycznoliteracki służył początkowo dla określenia czasów panowania Franciszka I, kiedy nastąpiło "odrodzenie literatury dotąd lekceważonej". W tym znaczenie określenie to zostało przyjęte przez naukę niemiecką i upowszechnione dzięki fundamentalnemu dziełu J. Burckhardta - "Kultura odrodzenia we Włoszech" (1860). Według niego odrodzenie miało być początkiem ery nowożytnej - przeciwstawionej epoce "Wieków średnich". Koncepcja ta wywarła wiele sporów i polemik.
Panujące gatunki to z liryki: oda, hymn, pieśń, treny, epiki: epos, dramat (tragedia i komedia).Następuje rozkwit języków narodowych. W początkowym okresie rozwija się romansa (8 zgłoskowiec, tematy ludowe, wywodzi się z Hiszpanii).
Zainteresowanie antykiem wyraziło się między innymi w poszukiwaniu starożytnych zabytków kultury i rękopisów. Koniecznością stało się poznanie języków starożytnych, przy czym oczyszczano je z naleciałości, starając się o powrót do ich klasycznej formy. I tak np. za wzorzec czystej łaciny upatrywano w pismach i mowach Cycerona.
Najpopularniejszą formą był sonet. W epice powstał tzw. Sonet rycerski np.: „Jerozolima wyzwolona” Tassa (mówi on o wyprawie krzyżowej). Zaczyna rozwijać się nowelistyka np.: „Dekameron” Giovanniego Boccaccia(Jest to zbiór 100 nowel opowiadanych przez 10 dni. Bohaterowie to 7 kobiet i 3 mężczyzn, którzy w czasie zarazy zamknęli się willi za miastem i opowiadają sobie nowelle. Wśród tematów znajdują się miłość, pochwała sprytu i przebiegłości, zrządzenia losu. Ideałem jest życie w pełnej krasie, zdobywanie kobiet i pieniędzy, napisany jest w języku włoskim), Machawecki „Dworzanin”. Frnancesko Petrarka „Sonety do Laury” pisane po włosku, są głównie analizą przeżywanego uczucia, dzieło poświęcone miłości. W Hiszpani Cervantes napisał „Don Kichota”. We Francji tworzy F.Rabelias, autor groteskowej, wykorzystującej ludowe motywy powieści pt. „Gargantua i Pantagruel”(Obraz XVI wiecznej Francji ukazany rubasznie, z dużą ilością humoru. Tytułowe postacie to olbrzymy – ich przygody stanowią punkt wyjścia do przeglądu wszystkich sfer życia i społeczeństwa.), Michał Montagine autor „Próby” (Jest też autorem wielu aforyzmów. Jest twórcą eseju – zapisywał przemyślenia, włączał w nie cytaty, aluzje literackie, swobodnie traktował temat.) oraz Pierre Ronsard (Był założycielem „Plejady” – zgromadzenia 7 poetów którzy postulowali twórczość w języku narodowym.)
Inna nazwa epoki to odrodzenie (renesans) - z fran. Renaissance. jako nazwy epoki użyto tego terminu dopiero w XVIII wieku we Francji - początkowo dla określenia zapożyczeń i wzorów włoskich w sztuce francuskiej. Jako termin historycznoliteracki służył początkowo dla określenia czasów panowania Franciszka I, kiedy nastąpiło "odrodzenie literatury dotąd lekceważonej". W tym znaczenie określenie to zostało przyjęte przez naukę niemiecką i upowszechnione dzięki fundamentalnemu dziełu J. Burckhardta - "Kultura odrodzenia we Włoszech" (1860). Według niego odrodzenie miało być początkiem ery nowożytnej - przeciwstawionej epoce "Wieków średnich". Koncepcja ta wywarła wiele sporów i polemik.
Panujące gatunki to z liryki: oda, hymn, pieśń, treny, epiki: epos, dramat (tragedia i komedia).Następuje rozkwit języków narodowych. W początkowym okresie rozwija się romansa (8 zgłoskowiec, tematy ludowe, wywodzi się z Hiszpanii).
Zainteresowanie antykiem wyraziło się między innymi w poszukiwaniu starożytnych zabytków kultury i rękopisów. Koniecznością stało się poznanie języków starożytnych, przy czym oczyszczano je z naleciałości, starając się o powrót do ich klasycznej formy. I tak np. za wzorzec czystej łaciny upatrywano w pismach i mowach Cycerona.
Najpopularniejszą formą był sonet. W epice powstał tzw. Sonet rycerski np.: „Jerozolima wyzwolona” Tassa (mówi on o wyprawie krzyżowej). Zaczyna rozwijać się nowelistyka np.: „Dekameron” Giovanniego Boccaccia(Jest to zbiór 100 nowel opowiadanych przez 10 dni. Bohaterowie to 7 kobiet i 3 mężczyzn, którzy w czasie zarazy zamknęli się willi za miastem i opowiadają sobie nowelle. Wśród tematów znajdują się miłość, pochwała sprytu i przebiegłości, zrządzenia losu. Ideałem jest życie w pełnej krasie, zdobywanie kobiet i pieniędzy, napisany jest w języku włoskim), Machawecki „Dworzanin”. Frnancesko Petrarka „Sonety do Laury” pisane po włosku, są głównie analizą przeżywanego uczucia, dzieło poświęcone miłości. W Hiszpani Cervantes napisał „Don Kichota”. We Francji tworzy F.Rabelias, autor groteskowej, wykorzystującej ludowe motywy powieści pt. „Gargantua i Pantagruel”(Obraz XVI wiecznej Francji ukazany rubasznie, z dużą ilością humoru. Tytułowe postacie to olbrzymy – ich przygody stanowią punkt wyjścia do przeglądu wszystkich sfer życia i społeczeństwa.), Michał Montagine autor „Próby” (Jest też autorem wielu aforyzmów. Jest twórcą eseju – zapisywał przemyślenia, włączał w nie cytaty, aluzje literackie, swobodnie traktował temat.) oraz Pierre Ronsard (Był założycielem „Plejady” – zgromadzenia 7 poetów którzy postulowali twórczość w języku narodowym.)